Clint Eastwood

Clint Eastwood (°1912 ) is een bejaarde Argentijns cowboy die, door zijn treffende gelijkenis met de typische Amerikaans cowboys, in Hollywood kon doorbreken als acteur die Amerikaanse cowboys speelt die een treffend gelijkenis vertonen met de typische Argentijnse cowboys. Zijn Argentijnse naam is "Caliente Estemadera", maar zo werd hij eigenlijk enkel door zijn moeder en Edgar, zijn papegaai, genoemd.

Clint Eastwood (Caliente Estemadera)
Clint Eastwood in 1923.
Clint Eastwood in 1923.
Algemene informatie
Geboren 1 April 1912
Geboorteplaats Estemadera, Argentinië
Nationaliteit Argentijn
Functie Acteur, burgemeester, cowboy, musicus,
Overige informatie
Partner(s) "No, I work alone"
Kinderen Woody Eastwood, South Eastwood,


CarrièreBewerken

Het beginBewerken

Clint Eastwood begon zijn carrière in Hollywood met enkele onopvallende maar toch beklijvende stille bijrollen als semafoor, ijskast en postzegelverzameling. Maar met diens geweldige vertolkingen van deze toch wel erg technische rollen, die hij met zijn charisma en kenmerkende, doordringende blik extra kracht bijzette, sprong hij al gauw in het oog van enkele van de beste regisseurs van die tijd. “Ik heb zelden iemand zo doordringend en met zoveel overgave een semafoor zien spelen,” zei Cecil B. DeMille, één van de regisseurs waar Eastwood in de jaren twintig mee samen werkte.

Het duurde dan ook niet lang, of Eastwood mocht als acteur ook enkele lijnen tekst debiteren. Zijn eerste rol met tekst was als sprekende semafoor, waarmee Eastwood zich in de schijnwerpers speelde. “Sprekend een semafoor!”, jubelde Cecil B. DeMille over Eastwoods vertolking van een sprekende semafoor.

Toen aan het licht kwam dat Eastwood van oorsprong een cowboy was, werd hij onmiddellijk in een aantal westerns gecast, zij het eerst als indiaan, en later als Italiaan. Hiermee werd hij ook snel in Italië bekend, waar het de gewoonte was spaghetti te nuttigen tijdens het kijken naar westerns. Vandaar de term spaghetti-western, het genre waaraan Eastwood voor eeuwig en altijd zal gekoppeld worden. Andere western-genres, zoals de macaroni-western, de lasagne-western en de Pizza-western, waren minder succesvol en stierven een stille dood in de filmgeschiedenis.

Wat weinig mensen weten, is dat Eastwood zelf enorm allergisch is aan pasta, en vooral van spaghetti steevast flinke aanvallen van diarree krijgt, wat hem in zijn spaghettiwestern periode op de set al gauw de bijnaam “the flying spaghettimonster” opleverde.

DoorbraakBewerken

 
Clint Eastwood als "the ugli" in zijn doorbraak western "The Good, The Bad and the Ugli".

Met “The Good, The Bad and The Ugly” kende Eastwood zijn eerste doorbraak bij het grote publiek. Daarvoor was hij enkel bekend bij kleine mensen. In “The Good, The Bad and The Ugly” nam hij zelf met verve de drie rollen uit de titel op zich nam. Vooral de rol van Ugly was hem op het lijf geschreven. Voor het publiek was het echter vrij verwarrend te begrijpen wie wie was in de film. Met name het verschil tussen 'the Good' en 'the Bad' was vanuit moraal filosofisch oogpunt door het brede publiek moeilijk uit te maken, aangezien beide karakters er op los knalden met hun handvuurwapens. Om het nog erger te maken waren ze beiden exact even lelijk als 'The Ugly', en werd het helemaal onduidelijk.

Sindsdien speelde Eastwood, op uitdrukkelijk verzoek van het publiek, nog maar één rol per film. Dat was iets waar hij zich, als rasacteur, slechts schoorvoetend bij neerlegde. Behalve dan dat hij dan in de plaats van te acteren zichzelf en anderen ging regisseren – dus daar had je het dan weer.

Dirty HarryBewerken

 
Clint Eastwood (links) naast zijn favoriete chauffeur.

In de jaren zeventig kwam Eastwood in contact met de politie, nadat hij een bekeuring had gekregen voor het doen van zijn behoefte op de openbare weg – iets waar hij, gezien het feit dat hij net in een spaghettiwestern had gespeeld, weinig aan kon doen. Hierdoor echter, kwam hij achter het bestaan van mensen die de politieagent uithangen, en besloot zelf ook een politieagent te gaan spelen.

Eastwood bleek op de set van zijn eerste politiefilm allergisch te zijn aan donuts, met het gekende gevolg. Al snel krijg hij de bijnaam Dirty Harry – wat hij een geweldige naam vond voor het karakter waar hij vol overgeven overgave gestalte aan zou geven.

De Dirty-Harry films waren een groot succes, onder meer door de puntige oneliners van de fictieve agent, die insloegen als een bom en onmiddellijk viraal gingen. De meeste van deze oneliners had Eastwood echter te danken aan zijn papegaai Edgar, die verbaal erg getalenteerd was. Enkele voorbeelden van die memorabele dialogen tussen Eastwood en zijn papegaai Edgar:

 Papegaai: “Caliente, Caliente!”
 Eastwood: “noem me niet steeds Caliente, wil je?”
 Papegaai: “Caliente, Caliente!”
 Eastwood: “Ok, that’s it! nu gooi ik je op straat, rotvogel!”
 Papegaai: “Go Ahead, Caliente, make my day!”
 Papegaai: “Caliente, Caliente!”
 Eastwood: “ik hoop dat je dood gaat, Edgar”.
 Papegaai: “Do you feel lucky, punk?”

Toen Edgar de papegaai in 1984 stierf, droogde de inspiratie voor Dirty Harry oneliners op, en besloot Eastwood de rol van Dirty Harry te begraven. Dit deed hij in de achtertuin van zijn toenmalig huis, waar volgens fans de rol nog steeds begraven zou liggen.

In de regisseursstoelBewerken

In 1990 had Eastwood op een veiling een tweedehands regisseursstoeltje gekocht, waar hij vaak in ging zitten. Zo kon hij alvast oefen voor zijn eerste film als regisseur. En inderdaad, toen hij in 1992 de film Unforgiven ging regisseren, zat het stoeltje hem als gegoten.

Volgens filmcritici is Unforgiven een autobiografisch verhaal over Eastwood’s relatie met zijn papegaai, Edgar, en de plotse en onverteerde dood van het diertje. Eastwood kaapte met Unforgiven een Oscar weg. De Oscar zou eigenlijk naar Al Pacino gaan, maar Eastwood kaapte het beeldje letterlijk weg voor de neus van Pacino. Het kapen van Oscars was toen nog niet strafbaar, en Eastwood kwam er mee weg. Al Pacino weigert tot de dag van vandaag iets met Eastwood of de Academy Awards te maken te hebben. Om te voorkomen dat Eastwood nog meer Oscars zou wegkapen, krijgt hij proactief om de drie jaar een Oscar-beeldje voor één van zijn films.

In de politiekBewerken

In de jaren negentig speelde Eastwood met het idee om een rol als burgemeester te spelen. Tijdens zijn voorbereidingen voor de rol, bleek hij zo overtuigend als burgemeester, dat mensen bij de eerst volgende verkiezing op hem stemden, en hij werkelijk burgemeester werd. Hij bleek echter allergisch aan politiek, wat ertoe leidde dat hij na ongeveer drie jaar buikloop, geheel uitgedroogd het ambt van burgemeester neer diende te leggen.


Zie ookBewerken