OnBoeken:Ladder der Oneindigheid: verschil tussen versies

4.633 bytes toegevoegd ,  6 okt 2009 07:33
<option>Blij sprong Finita van de stoffige vloer, onderwijl haar kleren afkloppend.
 
Pijn van de val had ze niet, daar was ze te vrolijk voor. ''Nu kan ik eindelijk echt beginnen met mijn zoektocht!'', dacht ze blij. Finita was inmiddels al een week op haar missie. Haar missie naar het zoeken van de eindigheid. De monsters op de trap hadden haar natuurlijk nog niet afgeschrokken. Bijna was ze de schatkaart kwijtgeraakt, dacht ze bij zichzelf. Dat mocht niet gebeuren! Stilletjes bracht ze, als overtuigd Wubboïst, een groet aan [[Wubbo]]. Dat stelde haar gerust. De schatkaart met aanwijzingen naar de eindigheid, met een grote [[X]] in het midden, rolde ze op en huppelde naar de ladder. </option>
Haar missie naar het zoeken van de eindigheid. De monsters op de trap hadden haar natuurlijk nog niet afgeschrokken. Bijna was ze de schatkaart kwijtgeraakt, dacht ze bij zichzelf.
Dat mocht niet gebeuren! Stilletjes bracht ze, als overtuigd Wubboïst, een groet aan [[Wubbo]]. Dat stelde haar gerust. De schatkaart met aanwijzingen naar de eindigheid, met een grote [[X]] in het midden, rolde ze op en huppelde naar de ladder. </option>
 
<option>Finita tilde voorzichtig haar gezicht van de harde vloer. Ze klopte haar geschaafde handen af aan haar broek en liep terug naar de ladder.
 
Ze keek nog eens op haar kaart, om te kijken of ze nog goed zat. De kaart was al lichtelijk beschadigd, maar de grote rode [[X]] in het midden was nog duidelijk. Daar was de eindigheid! Gelukkig had ze dit enige houvast aan de werkelijkheid nog, want anders was ze misschien wel gek geworden. Finita uitte een kreetje van geluk dat ze deze queeste mocht ondernemen, waarmee ze ineens sprekend op haar zus [[Mieke Maaike]] leek. Ze zuchtte eens diep en slofte naar de ladder.</option>
 
''Misschien lukt het nu wel!'', dacht ze. ''Mijn zoektocht naar de eidigheid kan nu beginnen. Ik ga geschiedenis schrijven!''
 
</choose><choose><option>
[[Afbeelding:ladder der oneindigheid.jpg|thumb|center|De oneindige ladder met aan het eind... De eindigheid.]]</option><option>[[Bestand:Trapeinde.jpg|thumb|center|Zou het einde er zo uit zien?]]</option><option>[[Bestand:Klimmendalen.JPG|thumb|center|Een andere tijd, een andere plaats. Ook hier ligt de eindigheid verborgen, en wel bovenaan de trap.]]</option><option>[[Afbeelding:Eschertrap.jpg|thumb|center|De eindigheid, verscholen tegen het plafond.]]</option></choose>
De top blonk boven haar, ze had nog maar enkele meters te gaan. Ze wist dat ze zou slagen, wat er ook gebeurde. Nadat ze voorzichtig met één hand losliet om een loshangende pluk haar uit haar gezicht te vegen, keek ze voorzichtig achterom. ''Vreemd,'' dacht ze. ''Zo'n dunne, fragiele ladder... En dan zoveel monsters, zoveel gevaren op mijn weg.'' Maar deze ladder moest een einde hebben, en die had ze nu bijna bereikt. Tenminste, volgens de kaart dan. Deze kaart was niet zomaar een kaart, dacht Finita. Ze had er al zoveel mee meegemaakt, en tot nu toe had hij altijd gelijk gehad. Het was wel een angstaanjagende kaart. Net alsof hij een eigen wil had - maar ze was blij met elk gezelschap. Ze draaide zich om om haar doel te bekijken en schrok zich een ongeluk.</option>
 
<option>
De top, ze had de top bijna bereikt! Finita jubelde en gooide haar armen in de lucht, maar kon zich gelukkig nog net op tijd aan de ladder vastgrijpen. Haar van het zweet doorweekte handen trilden toen ze de kaart pakte. Ze rolde hem uit en bekeek het goed. De kaart klopte niet helemaal, dacht ze. Misschien was hij wel niet echt... ''Dat zou best eens kunnen. Ik bedoel, wat doet [[Kabouter Plop]] überhaupt in dat hoekje?'' Maar ja, wat gaf het ook. Ze had de top bereikt en de kaart, al dan niet echt, had haar daar gebracht. Ze kon de overwinning al voelen, bijna net zo goed als de blaren op haar handen. Beneden haar was de diepte, maar die had ze niet meer nodig. De eindigheid stond eindelijk tot haar beschikking. Ze keek naar boven om haar overwinning te beschouwen, en gilde het uit.</option>
</choose>
<br><br>
Ze klom en klom, en terwijl ze klom begon ze zich af te sluiten voor de omgeving. Af en toe rustte ze even uit, maar dit deed ze niet te vaak omdat het gevoel van aan één hand boven de afgrond hangen nou niet echt een van de fijnste is. Halverwege de klim leek het even of de trap niet meer uit ijzer, maar uit geleipudding bestond. Finita constateerde na een meter of drie dat dit gewoon schimmelgroei was en klom walgend verder. Ze schrok op van kleine geluidjes en viel één keer bijna naar beneden toen ze een soort vreemd geluid hoorde. </option>
 
<option>
Finita gaf het niet op en begon weer te klimmen. Haar voeten bonkten in een gestaag ritme op de sporten en haar handen waren verkleumd van de kou. Terwijl ze klom, begon ze te peinzen. ''Waar is deze trap eigenlijk? Ik weet niet eens meer hoe ik hier gekomen ben... Waarom ben ik hier? Wie ben ik eigenlijk? Wat heb ik bereikt?''
Het meisje had nooit eerder blijk gegeven van zoveel filosofische vaardigheden.
''Het is waarschijnlijk logisch, dat mensen gaan denken wie ze zijn als ze geconfronteerd worden met de eindigheid... Waarschijnlijk ben ik al op de helft, daar komt het vast door.'' Finita's vader had een tijd gekampt met een midlifecrisis, dus ze had er wel ervaring mee. Ze schrok op van een plotseling geluidje.</option>
 
<option>
Het meisje zuchtte, schudde haar haar naar achteren en besloot verder te klimmen. Haar schoenen waren al tot op de zool versleten, en ze had een stuk van haar spijkerbroek om haar handen gewonden. Ze zuchtte eens en haalde een klef zuurtje uit haar broekzak. ''Wat troosteloos is het hier eigenlijk... Ik voel me zo eenzaam, zou iedereen dat hebben hier?'' Ze beet op haar lip en klom door. Wel jammer, dacht ze. ''Als ik het einde heb bereikt... Wat moet ik dan? Dan is mijn queeste ten einde. Heb ik dan nog een doel?'' Of ze kwam natuurlijk nooit aan. Ach, wat maakte het ook uit. Finita had het vreemde gevoel dat de tijd niet meer verstreek. ''Dat komt omdat ik zo snel klim, denk ik.''
Toen Finita een grote spin tegenkwam op de trap kwam ze weer wat tot zichzelf.</option>
 
<option>
Finita sloeg zichzelf voor haar voorhoofd om haar stommiteit en klom weer verder. Terwijl ze klom, bekeek ze de omgeving eens goed. Toen ze nog vrolijk was over haar zoektocht, leek de omgeving groen en wollig, maar nu... Nu ze boos was omdat ze de top nog niet had bereikt, na haar succes, leek alles grijs en grauw. ''Misschien hebben filmsterren zoiets ook wel...'' dacht ze.
Of misschien was het einde wel wat je er zelf van maakte. Maar dat wist ze nog niet, natuurljk, want voordat ze bij de top was...
Ze lette allang niet meer op haar omgeving en klom rustig door. Soms had ze het gevoel dat ze verkeerd om klom, of dat de zwaartekracht aan de verkeerde kant zat. Soms waren de treden vreemd gedraaid of waren die ineens van een vreemd materiaal, zoal [[kaas]].
</choose>
[[Afbeelding:Keukentrap.jpg|thumb|center|Had ze nou maar déze trap genomen...]]
Finita bleef klimmen, hoewel ze bijna van de trap viel van vermoeidheid. Ze had al een tijdje niet geslapen, en samen met haar blauwe plekken maakte dat het klimmen bijna ondraaglijk. Maar ze was er zeker van dat het haar dit keer wél zou lukken, wat het ook kostte. Ze voelde in haar zak nog naar haar [[Lijst van wapens die niet bestaan maar wel zouden moeten bestaan|geweergeweer]] en bleef even hangen. Na een tijdje klom ze weer. Ze vroeg zich af hoeveel sporten ze al had beklommen, en had al bijna een antwoord toen ze een heel vreemd geluid hoorde.</option>
 
<option>
Finita gaapte eens en keek om zich heen. De trap leek overal om haar heen te zijn, en tegelijktertijd leek alleen het stuk waar zij op stond te bestaan. Ze bleef klimmen, want stoppen was geen optie. Soms veranderde de trap opeens in een touwladder, of een wenteltrap, of een roltrap. Ze stond zelfs één keer in een lift, maar dat duurde niet lang. Ook zag ze een stuk of wat werelden voorbij vliegen, waaronder een [[maan met een baard|Jupiter#2001]], een wereld die vreemd genoeg op een schildpad leek te balanceren en zelfs een groen met blauwe bol die verdacht veel leek op de Aarde.
De trap was inmiddels veranderd in een exemplaar dat uit blauw licht leek te bestaan, toen Finita een vreemd geluid hoorde. </option>
</choose>
<choose>
Controleur
1.673

bewerkingen